Anna Jagielska-Riveiro wykonuje muzykę w wielu stylach swobodnie posługując się różnorodnymi technikami wokalnymi, jednak w jej twórczości muzyka sefardyjska ma wyjątkowe znaczenie. Od wielu lat zajmuje się dogłębnie kulturą sefardyjską i jest w tej dziedzinie wybitną specjalistką (wydała już cztery płyty o tej tematyce). Współpracuje też ściśle z Instytutem Cervantesa w Warszawie, pod którego patronatem ukazała się jej poprzednia płyta z pieśniami sefardyjskimi: LUNAS OLVIDADAS – Zapomniane księżyce (2008 r.) Obok tradycji muzycznych Hiszpanii artystka zajmuje się muzyką z szeroko pojętego kręgu kultury żydowskiej. W roku 2010 założyła zespól MAAYAN, w którego repertuarze poza pieśniami sefardyjskimi znajdują się również stare pieśni hebrajskie, pieśni jidysz a także piosenki izraelskie. W kwietniu tego roku ukazała się płyta zespołu z muzyką sefardyjską: DOS AMANTES – Sephardic songs będąca rejestracją koncertu, który odbył się 6 listopada 2010 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie w ramach projektu: POD NIEBEM SEFARDAD, zorganizowanego we współpracy z Instytutem Cervantesa oraz Zamkiem Królewskim w Warszawie.

DOS AMANTES – Pieśni sefardyjskie z nutą klezmerską

Anna Jagielska-Riveiro & MAAYAN

Muzyka sefardyjska to muzyka Żydów zamieszkujących w średniowieczu Półwysep Iberyjski czyli Sefarad, jak nazywano go po hebrajsku. Kres panowania muzułmańskiego i wypędzenie Żydów (w XV w.) sprawiły, że emigrująca z Hiszpanii ludność niosła ze sobą w świat tradycję muzyczną sięgającą dawnych wieków. Kultura Sefardyjczyków przetrwała do dziś i jest tradycją wciąż żywą, zwłaszcza w rejonie basenu Morza Śródziemnego.

Program DOS AMANTES odnosi się zarówno do średniowiecznych korzeni muzyki sefardyjskiej jak też ukazuje jej bardziej współczesne oblicze. Pieśni śpiewane w oryginalnym języku ladino, zaś instrumenty i aranżacje nawiązują zarówno do muzyki hiszpańskiej jak i do klezmerskiej.

Opracowania utworów są efektem przenikania się różnych muzycznych światów: od muzyki dawnej, poprzez etno, folk, muzykę klasyczną aż do jazzu. Skład instrumentalny MAAYAN stanowi połączenie instrumentów dawnych, ludowych i klasycznych dzięki czemu brzmienie zespołu jest niepowtarzalne.

MAAYAN:

Anna Jagielska-Riveiro: śpiew, gitara, kierownictwo artystyczne

Patrycja Napierała: cajón, udu, darabuka

Oliwier Andruszczenko: klarnet, lira korbowa

Maciej Matysiak: kontrabas

Michał Pindakiewicz: gitara

Mateusz Szemraj: oud

Anna Jagielska-Riveiro wykonuje muzykę w wielu stylach swobodnie posługując się różnorodnymi technikami wokalnymi, jednak w jej twórczości muzyka sefardyjska ma wyjątkowe znaczenie. Od wielu lat zajmuje się dogłębnie kulturą sefardyjską i jest w tej dziedzinie wybitną specjalistką (wydała już cztery płyty o tej tematyce). Współpracuje też ściśle z Instytutem Cervantesa w Warszawie, pod którego patronatem ukazała się jej poprzednia płyta z pieśniami sefardyjskimi: LUNAS OLVIDADAS – Zapomniane księżyce (2008 r.)

Obok tradycji muzycznych Hiszpanii artystka zajmuje się muzyką z szeroko pojętego kręgu kultury żydowskiej. W roku 2010 założyła zespól MAAYAN, w którego repertuarze poza pieśniami sefardyjskimi znajdują się również stare pieśni hebrajskie, pieśni jidysz a także piosenki izraelskie. W kwietniu tego roku ukazała się płyta zespołu z muzyką sefardyjską: DOS AMANTES – Sephardic songs będąca rejestracją koncertu, który odbył się 6 listopada 2010 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie w ramach projektu: POD NIEBEM SEFARDAD, zorganizowanego we współpracy z Instytutem Cervantesa oraz Zamkiem Królewskim w Warszawie.

Więcej informacji o artystce i zespole: www.riveiro.art.pl oraz www.maayan.art.pl

Anna Maria Jopek - wokalistka, pianistka, kompozytorka, autorka tekstów piosenek, producentka nagrań. Wychowana w rodzinie muzycznej zakorzenionej  w tradycyjnej,  polskiej sztuce ludowej, wykształcona w klasie fortepianu na Akademii Fryderyka Chopina w Warszawie, ukończyła  Manhattan School of Music w sekcji jazzowej.  Śpiewała m.in. w duecie z Bobby’m McFerrinem, przyjęła zaproszenie na koncerty z Chrisem Botti, wystąpiła w słynnej Queen Elizabeth Hall i tego samego dnia u boku Nigela Kennedy w Royal Festival Hall, nagrała płytę z Patem Metheny. Anna Maria Jopek występowała prawie na całym świecie od USA i Kanady, przez całą Europę po Japonię, do tej pory łącznie wydała jedenaście autorskich albumów, wiele z nich otrzymało status Platynowej i Złotej Płyty.

Ben Zimet uznawany jest dziś za jednego z głównych twórców odrodzenia Yiddiskayt i muzyki żydowskiej we Francji i w całej Europie. Jego językiemojczystym jest język jidysz, jego ojciec pochodzi z Galicji. W 1973 r. skomponował z Yiddish Quartet „Pieśni i Opowieści z Yiddishland”, które zaprezentowali słuchaczom podczas światowego tournée. Zimet w 1979 roku zorganizował w Paryżu, w Centrum Pompidou, Międzynarodowy Festiwal Kultury Jidysz. Impreza ta odniosła wielki sukces. W późniejszym okresie stworzył dziesięć oryginalnych przedstawień w jidysz, które zostały wystawione w najważniejszych paryskich teatrach takich jak „Théátre de la Ville” i „Bouffes du Nord” Petera Brooka.  Światowej sławy reżyser teatralny Peter Brook powiedział o nim:  Twórczość Zimeta ma ogromne znaczenie, bo stanowi ucieleśnienie kluczowej idei tradycji i przekazu kulturowego, a odrodzenie, któremu daje poczàtek, przybiera nowoczesną formę´. Młode pokolenie muzyków klezmerskich bardzo wiele zawdzięcza innowacjom i kreatywności Zimeta.

BRASS ALL STARS – supergrupa nowojorskiej klezmerskiej awangardy, którą założył Frank London. Brzmienie tego zespołu zakorzenione jest w ekstatycznej naturze muzyki jidysz z kompozycjami, które są zarówno dzikie i duchowe, jak i prowokacyjne oraz taneczne. Ich muzyka wyrasta z żydowskiego spirytualizmu i wschodnioeuropejskiej tradycji. Nie istnieją dla nich żadne granice kulturowe i gatunkowe. W utworach Brass All Stars można doszukać się rozległych inspiracji, od punka, reggae, poprzez swing, po rytmy arabskie, afrykańskie i bałkańskie. Nadają współczesnej muzyce klezmerskiej rozpoznawalny ton mocnego, wyrazistego brzmienia, połączonego z szaloną witalnością i energią, uwielbianą przez publiczność na całym świecie.

Candelaria Saenz Valiente (Argentyna) - malarka, pisarka, reżyserka i  wokalistka. Uczyła się śpiewu, dyrygentury, aranżacji i kompozycji.  W marcu 2005 roku przeniosła się do Warszawy razem z mężem, pianistą  Marcinem Maseckim. Od 2008 roku jest wokalistką grupy Paris Tetris. Jej występy to m.in. hołdy składane Mississippi Delta Blues (standardy bluesowe i jazzowe) oraz Davidowi Lynchowi i Angelo  Badalamentiemu. Podczas koncertów śpiewa i gra na nietypowej tubie. Brała udział w wielu przedsięwzięciach muzycznych z polskimi i zagranicznymi artystami, a w sierpniu 2006 roku  w klubie „Chłodna 25” w Warszawie została  zorganizowana wystawa, podczas której zaprezentowała dotychczas nakręcone filmy, a także cykl obrazów.

Chór Synagogi pod Białym Bocianem - jest jedynym chórem synagogalnym w Polsce. Powstał w kwietniu 1996 roku z inicjatywy dyrygenta, Stanisława Rybarczyka i studentów Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Chór występuje regularnie w Polsce i za granicą, m.in. na Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie, Festiwalu „Wratislavia Cantans” i Festiwalu Muzyki Sakralnej w Warszawie. Koncertował z najsłynniejszymi kantorami świata, takimi jak: Joseph Malovany, Moshe Schulhof, Moshe Stern i David Ullmann. Chór współpracował z wieloma znakomitymi artystami, w tym z Piotrem Baronem, Justyną Steczkowską oraz Benie Kahanem. Wrocławscy chórzyści wydali cztery albumy: „Shalom” (1998), „Pieśń, która zamilkła- Muzyka zniszczonych synagog” (1999), „Alkimja” (2001) i „Synagogal Music” (2006 rok)

Christian Dawid (Niemcy) - światowej sławy klarnecista, kompozytor i aranżer tradycyjnej oraz nowoczesnej muzyki jidysz. Czerpie inspiracje z wielu muzycznych źródeł, w tym z klasyki, jazzu i etno. Christian studiował muzykę klasyczną, grał w teatrze i orkiestrze kameralnej. Poznał różne style muzyczne, od baroku po acappella pop. Współtworzył takie zespoły jak: Klezgoyim, Khupe i Budowitz. Występował m.in. z Klezmer Brass Frank London's Allstars, Smyrna Trio, Aufwind, Paul Brody's Honga Longa i Yerewan. Zagrał z tymi grupami na wielu scenach w Ameryce Północnej, Europie i Japonii. Dawid koncertuje również z własnymi projektami.

Daktari - młody, warszawski skład dowodzony przez Olgierda Dokalskiego. Genialnie łączy noise'ową energię z awangardowymi improwizacjami, folkowymi klimatami, jazzem i muzykę klezmerską. Ich koncert wypełnią autorskie kompozycje pochodzące z debiutanckiej płyty „This is the last song I wrote about Jews. Vol.1”. Wśród szerokich inspiracji kapeli można odnaleźć m. in. Sonic Youth, Gastr Del Sol, Andrew Hilla, Juliusa Hemphilla czy też Dona Cherry'ego. Zostali entuzjastycznie przyjęci przez publiczność festiwalu Nowa Muzyka Żydowska 2011.

David Lisker - skrzypek, urodzony w Nowosybirsku, wyemigrował do USA. W wieku pięciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach u swego ojca. Jako 14-latek zakwalifikował się do prestiżowego programu Perlman Music, gdzie studiował u słynnego izraelskiego wirtuoza Itzhaka Perlmana, od którego później otrzymał dyplom Master of Music w Julliard School w Nowym Jorku. David występował w najbardziej prestiżowych salach koncertowych m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku, Orange County Performing Arts Center w Kalifornii, Auditorium Mann w Izraelu i Szanghaju Theater w Chinach.

Zespół Ektoplazma powstał z inicjatywy Raphaela Rogińskiego. Jest to kontynuacja pracy muzykologicznej lidera, obejmującej temat swingu w jego najbardziej archaicznej odmianie. Z częścią muzyków tego składu wykonywał już cygański swing i adaptował utwory pochodzące z archiwalnych nagrań, pierwszych orkiestr dętych z terenów missisipi grających archaiczny swing. Teraz, w rozszerzonym składzie zespół wykonuje utwory Raymonda Scotta. Twórczość tego kompozytora wymyka się z konkretnych ram nazewnictwa. Jego wczesne utwory są na pewno wynikiem tradycji jewish swingu. Ten wielki prąd w muzyce amerykańskiej przypada na lata od 30 do 50 dwudziestego wieku. Swing bardzo szybko przeniknął do popkultury, a muzyka Scotta zagościła w każdym amerykańskim domu tego okresu w postaci ścieżek dźwiękowych do bajek Warner Bros. Jako eksperymentator jeszcze w erze swingu komponował utwory z pomocą wyliczeń akustycznych. W latach 50 poświęcił się konstruowaniu nowych, elektronicznych instrumentów jeszcze długo przed słynnym Moogiem, takich jak takich jak np: Clavivox czy Electonium. Bardzo szybko zaczął komponować z ich pomocą. Były to głównie futurystyczne reklamy i kołysanki dla dzieci. Utwory tego kompozytora są odtworzone przez zespół Ektoplazma tak, aby podkreślić też osobowości muzyków zaproszonych do projektu, jednak bardzo delikatna ingerencja w struktury utworów pozwoli słuchaczom w pełni usłyszeć genialność tego kompozytora.

Eyal Maoz - gitarzysta, kompozytor i wykonawca solowy. Prowadzi wiele oryginalnych zespołów muzycznych, takich jak: Edom, Dimyon i Crazy Slavic Band. Słowiańskich. Współpracował też z Johnem Zornem. Jego styl jest unikalną syntezę rocka, jazzu i awangardy, z odcieniem głębokiej elektronicznej oraz radykalnej środkowo-wschodniej muzyki żydowskiej. Ze swoimi zespołami wystąpił m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Monteralu, NYC 2007 Winter Jazz Fest i Festiwalu Verizon Jazz.

Frank London - nowojorski kompozytor i trębacz, jeden z najwybitniejszych artystów trwającego od dwóch dekad renesansu muzyki żydowskiej. Laureat nagrody Grammy,  nowojorski kompozytor i trębacz. Założyciel The Klezmatics, lider Frank london Klezmer Brass Allstars. Inne jego projekty to m.in.: Nigunim Trio, The Zmiros Project (żydowskie pieśni mistyczne), The Shekhina Big Band, The Debt (film i teatr muzyczny), Invocations (muzyka kantoralna), współtworzył Les Miserables Brass Band oraz Klezmer Conservatory Band, jest członkiem Hasidic New Wave. Skomponował muzykę do "A Night in the Old Marketplace", największego i najważniejszego żydowskiego arcydzieła od czasów "Skrzypka na dachu", także do "Dybuka" Tony'ego Kushnera oraz muzykę do filmów Johna Salyes'a "The Brother From Another Planet" i "Men With Guns". Był dyrektorem muzycznym albumu "The Knee Plays" Davida Byrne'a  oraz Roberta Wilsona, współpracował z palestyńskim skrzypkiem Simonem Shaheenem, wykładał muzykę żydowską w Kanadzie, na Krymie oraz w Catskills, wyprodukował płytę dla cygańskiej legendy Esmy Redzepowej oraz algierskiej pianistki Maurice el Medioni.

London jest również często zapraszany do współpracy przez rozmaitych artystów, nie tylko z kręgu  klezmerskich klimatów, ale również jazzowych, bluesowych i rockowych. Współpracował z takimi muzykami jak: John Zorn, LL Cool J, Lester Bowie Brass Fantasy, Dawid Byrne, Gal Costa, LaMonte Young, Iggy Pop, Natalie Merchant, They Might Be Giants, John Cale, Itzhak Perlman i Jon Spencer Blues Explosion oraz wystąpił gościnnie na ponad 100 płytach i zagrał w ponad 300 nagraniach.  Jego koncerty cieszą ogromną popularnością, oklaskiwano go na największych międzynarodowych festiwalach, m.in.:  North Sea Jazz Festival, Festival of The Arts i Lincoln Center Music Festiwal.

Frank London jest nazywany duszą i sercem nowej żydowskiej muzyki. Krytycy okrzyknęli go jednym z najlepszych jazzowych trębaczy na świecie.

Ger Mandolin Ensemble jest projektem upamiętnienia oraz próbą rekonstrukcji przedwojennej żydowskiej orkiestry mandolinistów z Góry Kalwarii. Jego pomysłodawcą jest Avner Yonai, wnuk Dawida Rybaka, członka dawnego składu. Ger Mandolina Ensemble powstał z okazji tegorocznego 26 Festiwalu Muzyki Żydowskiej w Berkeley, na którym po raz pierwszy światowej klasy muzycy złożyli hołd mandolinistom z Góry Kalwarii. W tej niezwykłej orkiestrze występują: Mike Marshall (dyrektor muzyczny), Avi Avital, Eric Stein, Jeff Warschauer, Radim Zenkl, Tim Connell, Acquavella Chris, Gilchrist Sharon, Brian Oberlin, Rath Dana i Adam Rozkiewicz.

Groove Headz są jednym z najwybitniejszych i obiecujących formacji na austriackiej scenie muzycznej. Grają z lekkością i humorem, doskonale łączą jazz, ska, funk, klimaty klezmerskie i bałkańskie. Nie istnieją dla nich żadne granice gatunkowe.  Na każdym koncercie  GrooveHeadz zabiera publiczność w odjazdową muzyczną podróż, co zawsze przeradza się w żywiołowy taniec na scenie i na widowni.

Występują w składzie:

Jelena Krstic - śpiew,

Erhan Mamudoski - klarnet,

Daniel Weber - saksofon,

Vlado Kostadinovic - perkusja,

Alekz Oxygen - gitara,

Benjamin Angerer - bass.

Ian Maksin - wiolonczelista, kompozytor. Urodził się w Sankt Petersburgu, w wieku sześciu lat rozpoczął naukę gry na wiolonczeli w operze Rimskiego-Korsakowa. Wyróżniany za niesamowicie piękny ton i namiętne interpretacje. Time Out Chicago Magazine pisał o jego stylu: "jest niezwykle elastyczny i przekonujący, oscyluje pomiędzy burzliwymi namiętności i głębokimi czułościami". Maksin występował w salach koncertowych na całym świecie jako solista, kameralista i główny wiolonczelista New World Symphony pod dyrekcją Michaela Tilsona Thomasa. Ian współpracował z takimi artystami jak Andrea Bocelli, Gloria Estefan, Barry Gibb z Bee Gees, P. Diddy i Snoop Dogg.

Jan Hermerschmidt – jeden z najchętniej zapraszanych do współpracy przy produkcji piosenek klarnecistów w Niemczech. Jest współzałożycielem niepowtarzalnego, innowacyjnego zespołu „Ahava Raba“, który odgrywał  istotną rolę na światowej scenie muzycznej.  Od końca lat osiemdziesiątych współpracuje z Karstenem Troyke, Hermerschmidt jest również członkiem znanego zespołu  klezmerskiego „Aufwind“ z Berlina, który występował między innymi w spektaklu teatralnym „Getto“ Joshuy Sobola w Berlinie. Unikalny i wielowymiarowy sposób gry Hermerschmidta pozwala mu przywołać na scenie niezliczoną ilość muzycznych barw i tradycji: jazz, muzykę´ bałkańską, klezmerską i klasyczną.

Urodził się, wychowywał i kształcił w Izraelu. Jego ojciec pochodził z Polski, w latach trzydziestych osiedlił się w Palestynie. Matka była węgierską żydówką. Podobno znakomitymi głosami i słuchem obdarzeni byli dziadkowie Josepha ze strony ojca i matki. Malovany od wczesnych lat dziecięcych przejawiał talent muzyczny. Jako młodzieniec wstąpił do Akademii Muzycznej Uniwersytetu w Tel Awiwie, gdzie zaczął studiować fortepian, kompozycję, śpiew oraz dyrygenturę orkiestrową i chóralną. Sztuki wokalnej uczył go Solomon Ravits, słynny kantor z Charkowa i Odessy.

Malovany jest jednym z najwybitniejszych artystów żydowskich na świecie.  Powszechnie uważany jest za najsłynniejszego kantora naszych czasów. Mówi się o nim "Pavarotti synagogi", przy czym ten wybitny kantor nie ogranicza się tylko do śpiewu synagogalnego, często wykonuje repertuar świecki: obok psalmów i hermetycznej liturgii śpiewa oratoria, arie operowe, wokalne partie solowe w wielkich utworach symfonicznych, pieśni chasydzkie a nawet lekkie melodie neapolitańskie. Od ponad trzydziestu lat Joseph Malovany pełni funkcję kantora słynnej Synagogi przy Piątej Alei w Nowym Jorku, zajmuje się także edukacją religijną, jest wykładowcą liturgii kantoralnej na nowojorskim Uniwersytecie Yeshiva, a także dziekanem Akademii Muzyki Żydowskiej w Moskwie.

Jego brawurowych interpretacji pieśni liturgicznych słuchano w synagogach Izraela, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, RPA, Rumunii, Hiszpanii, ZSRR a potem Rosji, Kanady, Litwy, Brazylii, Węgier i Polski. Występował z wszystkimi najsłynniejszymi orkiestrami.

Jego śpiewem religijnym i świeckim zachwycano się  w najwspanialszych salach oraz scenach świata.  Joseph Malovany wystąpi na Festiwalu Warszawa Singera po raz trzeci. Jego koncerty w Synagodze im. Nożyków w 2005 i 2007 roku spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności.

Kroke – zostało założone w 1992 roku w Krakowie („Kroke” znaczy w języku jidysz „Kraków”). Początkowo zespół grał muzykę bardzo mocno osadzoną w tradycji klezmerskiej, by z czasem wzbogacić ją o elementy jazzu i word music, tworząc swój własny, charakterystyczny styl. W ciągu 15 lat działalności KROKE nagrało siedem płyt, z których dwie zostały nominowane do Nagrody Niemieckiej Krytyki Płytowej, a jedna – „Sounds of the Vanishing World” – otrzymała tę nagrodę w 2000 r.

Zespół w składzie: Jerzy Bawoł – akordeon, Tomasz Kukurba – altówka, Tomasz Lato – kontrabas, gościnnie: Sławek Berny - perkusja.

La Tanya Hall (wokal) - piosenkarka o silnym, zmysłowym głosie. Zaczęła śpiewać w wieku 13 lat ze swoim ojcem, pianistą jazzowym. Wprawdzie jazz był jej pierwszą miłością, to znajomość różnych gatunków muzycznych pozwoliła występować z takimi gwiazdami jak: Diana Ross, Bobby McFerrin, Harry Belafonte, Aretha Franklin, Michael Feinstein, Patti Labelle, i Steve Tyrell.

Lenka Lichtenberg jest kanadyjką, urodziła się w Pradze, piosenkarka jidysz, kompozytorka, kantorka, liderka zespołów Sister of Sheynville i The All Star Fray Band. Jest zaangażowana w różnorodną działalność artystyczną, występując na koncertach i festiwalach od Australii po Anglii i Szwajcarii.  Jej ostatnie występy spotkały się  z entuzjastycznym przyjęciem m.in. na Festiwalu Boskovice w Czechach, Klezfiesta w Argentynie, jak również podczas koncertów w Toronto, Montrealu, Vancouver, San Francisco i Tel Awiwie. Nagrała cztery płyty z tradycyjną i jej własną, oryginalną muzyką jidysz, skomponowaną do wierszy współczesnych poetów jidysz, takich jak Simcha Simchovitch i Beruriah Wiegand. Jej przełomowe dokonania były przedmiotem kilku filmów dokumentalnych, wyemitowanych w lipcu tego roku przez Czech TV.

Lorin Sklamberg (śpiew, akordeon, gitara, pianino) - Robert Christgau, krytyk muzyczny z nowojorskiego radia nazwał go "jednym z najlepszych wokalistów w każdym amerykańskim gatunku".  Uczestniczy w wielu projektach Franka Londona, m.in. w The Nigunim Trio i operze klezmerskiej „A Night in the Old Marketplace”, współzałożyciel The Klemzatics. Sklamberga jako wokalistę, kompozytora i multiinstrumentalistę można usłyszeć w ponad 50 nagraniach, solo i we współpracy z takimi artystami jak: Itzhak Perlman, Don Byron, Uri Caine, Matt Darriau, Rob Schwimmer, Siberry Jane, Marc Cohn, Tony Kushner, Moxy Früvous i Western Wind. Poza tym występuje w filmach, na scenie w i w cyrku. Koncertował i wykładał na całym świecie, m.in. w Buenos Aires, St Petersburgu, Kijowie, Londynie i Paryżu. Współtworzył nowojorską organizację non-profit Living Traditions. Od 14 lat koordynuje program KlezKamp: the Yiddish Folk Arts. Sklamberg pracuje w archiwum dźwięku Żydowskiego Instytutu Historycznego YIVO.

Maciej Trifonidis - kompozytor, multiinstrumentalista, producent muzyczny, realizator dźwięku. Jego muzykę charakteryzuje niezwykła energia, zabawa fakturą i formą. Obok wyrafinowanych jazzowych tematów w kompozycjach Trifonidisa usłyszymy odważne sonorystyczne eksperymenty i dzikie free jazzowe improwizacje, symfoniczno -filmowe nastroje. Maciej współtworzy formacje: Free Orchestra,Trifonidis „illuminations” Project, Trifonidis Orchestra, Trifonidis  Frisbee Trio,Tricphonix oraz Horny Trees.

Manu Narayan (wokal) - urodził się w Pittsburghu w stanie Pensylwania, a obecnie mieszka w Nowym Jorku. Aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, piosenkarz, saksofonista. Śpiewał m.in. z Cyndi Lauper i The Band Garth Hudson. Pojawił się obok Mike'a Myersa, Jessikia Alby i Justina Timberlake w komedii „The Love Guru”. Występował na Broadwayu, Shakespeare and Company (w „Romeo i Julii”) i w The Wilma Theater w Filadelfii. Manu jest utalentowanym klasycznym saksofonistą w zachodnich i południowo indyjskich stylach Carnatic.

Marcin Gokieli (King Kong) - wokalista, autor tekstów, teoretyk. Stara się pisać teksty w taki sposób, by pozostawiały one wiele miejsca na interakcję z muzyką i dawały dużo możliwości do improwizacji. Twierdzi, że nie ma lepszych multimediów niż dźwięk + słowo albo słowo i obrazek, i że głos człowieka dotrze do człowieka. współpracuje z takimi muzykami, jak Norbert Kubacz, Mikołaj Biberstein, Raphael Rogiński, Paweł Szamburski, Patryk Zakrocki, czy Daniel Pigoński. Ostatnio współtworzy wraz z Rafaelą Dražic projekt design-tekst A Book for Two.

Mendy Cahan - pochodzący z chasydzkiej rodziny charyzmatyczny twórca z Izraela. Reżyser, aktor, piosenkarz, wykładowca jidysz, założyciel i dyrektor centrum kultury jidysz YUNG YiDiSH z siedzibą w Jerozolimie i Tel Avivie. Występuje w Izraelu, Europie, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Michał Hochman - legendarna postać lubelskiej bohemy lat 60. Debiutował mając 15 lat. Był pierwszym polskim wykonawcą słynnego przeboju Paula Anki „Diana", co zyskało mu przydomek polskiego Paula Anki. Śpiewał m.in. piosenkę „Konik na biegunach" – w latach 90. spopularyzowaną przez Urszulę. Zdobywał liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach, plebiscytach i giełdach piosenkarskich. Wystapił na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1966 roku. Nagrywał dla III programu Polskiego Radia. W 1968 roku rodzina Hochmanów została zmuszona do emigracji z Polski. Marzył o karierze estradowej, ale w USA został specjalistą od ekologii. Do Lublina powrócił w 1984 roku, w 1986 przyjaciele zorganizowali mu koncert „Powrót do domu".

Olga Mieleszczuk - Artystyka o wieloetnicznej duszy, wykonuje z towarzyszeniem akordeonu pieśni tradycji żydowskiej, bałkańskiej i wschodnioeuropejskiej. Inicjatorka muzycznych projektów międzykulturowych. Występuje w Polsce i Izraelu.

OPA! z Petersburga

RUSSIAN KLEZMER - SOVIET POP - NOSTALGIC KITSCH

www.o-p-a.ru

www.myspace.com/galimatja

teledyski zespołu OPA!:

http://www.youtube.com/user/lizinspb#p/c/EC265F6B8E9C6796

OPA! to sceniczno-klubowy projekt z 10-letnim stażem prosto z Petersburga – multikulturowej stolicy Rosji. Tam właśnie się spotkali i połączyli swe siły muzycy, pochodzący z różnych zakątków dawnego Związku Radzieckiego. Dzięki inspiracji, którą wynieśli z niepodobnych tradycji i niebanalnych doświadczeń, szybko zaczęły powstawać utwory na modłę wschodnioeuropejskich i narodowych rosyjskich szlagierów w urbanistycznych petersburskich aranżacjach. Czar i kicz a-la Kusturica harmonijnie łączy się tu ze stadionową energią i inteligentnym humorem piterskiego undergroundu.

Teksty OPY!, zaprawione w świeżej ironii wobec chaosu współczesnego świata, jego absurdów i stereotypów, podane w muzycznie najlepszym wydaniu, są godną odpowiedzią na wszechobecny przesyt kulturą glamour. Dzięki ich trafności i poczuciu humoru, szybko wędrują między ludzi jako łatwe do zapamiętania hity-podśpiewajki.

Nie mówiąc już o samych kompozycjach: prostolinijność ska, melodyjność klezmeru, liryczność reggae, lekkość swingu, bałkański ogień oraz mnóstwo radości i energii – to podstawowe składniki utworów OPY!, mających to do siebie, że bardzo trudno wybrać ulubiony. To wszystko za sprawą głębokiego, niemal operowego wokalu front-mena Griga Spiridonycza, wspomagającego się puzonem; wirtuozerskiego, klezmerskiego klarnetu Ilyi Gindina; młodej, świeżej gitary Romana Shindera; solówek saksofonowych Evgenya Pushkareva; dojrzałego basu Dmitryeja Khramtsova, oraz perfekcyjnej, rytmicznej perkusji Zheki Lizina, który jest również autorem większości tekstów i muzyki.

Muzycy OPY! mówią o sobie, że są kontynuatorami tradycji paradnych orkiestr dętych i jak one rozbrajają wszystkich muzyką pełną niepohamowanej radości i zaraźliwych rytmów, przy których się mocno tańczy na stole. Wszędzie gdzie się pojawią, niezależnie od okazji, już po chwili panuje zaskakująco szampański nastrój.

Dyskografia:

-„Сингл” („Singiel”), 2006

-"Жэ"  („Że”), 2008

-"Дары Природы"  („Dary przyrody”), 2009

-„Под Покровом Нощи" CD+DVD  („ Pod osłoną nocy”), 2010

– Płyta nagrana z Psojem Korolenko -"Накурилах" ("Nakurilah"), 2011

Założona w 1952 r. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej, gościła wielu światowej sławy dyrygentów (m.in. J. Maksymiuk, A. Wit, K. Stryj, K. Kord, W. Rajski, D. Atlas), kompozytorów (m.in. K. Penderecki, W. Kilar) oraz światowego formatu solistów (m.in. M. Maisky, E. Gracz, R. Küchl). Orkiestra odnosi sukcesy koncertując w wielu prestiżowych salach Europy, m.in. Berlin Philharmonic Hall w Niemczech, Philips Saal w Rotterdamie, Złota Sala - Musikverein w Wiedniu oraz wielu innych. Orkiestra miała wyjątkowy zaszczyt zagrać koncert w Rzymie z okazji 80. urodzin Jana Pawła II, a także reprezentowała Polskę w Brukseli podczas uroczystości z okazji poszerzenia Unii Europejskiej. Od 1999 roku pod kierownictwem Maestro Bogusława Dawidowa, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej, kontynuuje współpracę z wybitnymi artystami, laureatami międzynarodowych konkursów pianistycznych, skrzypcowych, jak również zaznaczyła swoją obecność w świecie i zyskała renomę orkiestry, która wykonuje koncerty na najwyższym poziomie artystycznym. W ostatnich latach Orkiestra regularnie bierze udział w festiwalu European Music Festival, odbywającym się co roku w Niemczech, podczas którego Orkiestra z wielkim powodzeniem wykonuje m.in. utwory polskich kompozytorów. Oprócz działalności koncertowej, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej nagrała pod dyrekcją Maestro Dawidowa wiele płyt z muzyką klasyczną, m.in. wszystkie symfonie Johannes Brahmsa (nr I, II, III, IV), Cztery Pory Roku Antonio Vivaldiego, utwory symfoniczne Józefa Elsnera, a także najnowsze nagranie dwóch koncertów skrzypcowych Karola Szymanowskiego z udziałem utalentowanej rosyjskiej skrzypaczki Aleny Baevy.

Bogusław Dawidow - studiował dyrygenturę pod kierunkiem prof. B. Wodiczki oraz K.Missony. Swój Kunszt dyrygencki szlifował również we Włoszech i w Wiedniu. W latach 80. założył w Krakowie Orkiestrę Kameralną im. Fryderyka Chopina. Ponadto, od 1998 roku jest Głównym Gościnnym Dyrygentem amerykańskiej orkiestry kameralnej Philadelphia Virtuosi Chamber Orchestra. Od 1999 roku piastuje stanowisko Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Filharmonii  Opolskiej im. Józefa Elsnera.

Paul Dykstra – pianista i dyrygent. Urodził się w USA. Jest założycielem i dyrektorem muzycznym Chicago’s Lira Symphony. Chicago Sun-Times określił jego  wykonanie „Appalachian Spring” Coplanda jako „prawdziwe odkrycie i powiew świeżego powietrza, ujawniające ukryte piękno melodii ludowych”. Dykstra to niezwykle aktywny pianista występujący zarówno jako solista, jak i wspólnie z innymi muzykami. Jest orędownikiem twórczości swojego nauczyciela Jana Meyerowitza i niezrównanego Mieczysława Weinberga – muzyki odebranej światu przez Holokaust. Dykstra studiował w klasie fortepianu u Jamesa Mathisa z Julliard School i u Ani Gogovej z Chicago Musical Conservatory, a także dyrygenturę u Jana Meyerowitza z Berkshire Festival w Tanglewood.

Paweł Szamburski - klarnecista, muzyk improwizujący. Jest założycielem i liderem zespolu "Meritum". Udziela się w wielu projektach muzycznych, m.in.: Tupika, Heliogabal, Galimadjazz Trio, Cukunft, Bauagan, Meoma. Prowadzi także autorski cykl imprez "Djazzpora" - gdzie prezentuje współczesną muzykę improwizowaną oraz sztukę wizualną. Współpracował m.in. z takimi artystami jak: Tomasz Stańko, Mikołaj Trzaska, Noel Akchote, Pavel Fajt, Raphael Rogiński, Tomasz Duda, Kuba Kossak, Michał Górczynski, Josquen Roset, Norbullo, Dj Lenar.

Ran Dank (ur. 3 kwietnia 1982) - izraelski pianista klasyczny, który obecnie mieszka w Nowym Jorku. Grać  na fortepianie zaczął  w wieku siedmiu lat. Studiował u profesora Vadima Monastirsky'ego w Jerozolimskiej Akademii Muzyki i Tańca. Służył jako muzyk w izraelskiej armii. Występował m.in. w USA, Belgii, Polska, Francji, Anglii, Niemiec, Finlandii, Rosji i Australii z największymi orkiestrami symfonicznymi. Brał udział w licznych festiwalach i konkursach pianistycznych, w  których zdobył wiele prestiżowych nagród.

Richie Barshay - perkusista najbardziej znany ze współpracy z Herbie Hancock Quartet, zyskał miano wybitnego muzycznego głosu swojego pokolenia. Koncertuje i nagrywa z takimi wykonawcami jak: Chick Corea, Esperanza Spalding, Lee Konitz, The Klezmatics, Fred Hersch, Kenny Werner, Natalie Merchant, David Krakauer, Fred Wesley, Claudia Acuña i Pete Seeger.Richie zaczął grać muzykę jazz i afro-Carribean jako nastolatek, później poszerzył swoje poszukiwania m.in. o indyjskie brzmienia.

Rob Curto - muzyk o Włosko-amerykańskich korzeniach, akordeonista, który gra z wielką pasją i energią, odkrył wiele możliwości brzmieniowych i rytmicznych tego instrumentu. Curto na początku swojej kariery uwielbiał muzykę Ameryki Północnej: swing, bebop, funk, rock i blues. Później zafascynowały go brzmienia południowo amerykańskie: Forró, chorinho,samba, Maracatu, Frevo i wielu innych stylów, które należą do brazylijskiej tradycji akordeonu. Rob koncertował m.in. Lilą Downs, Davidem Krakauerem, Frankiem Londonem i Cyro Batistą.

Ron Caswell (tuba, bas) - potrafi wydobyć z tuby jeden z najbardziej niezwykłych dźwięków w nowoczesnej muzyce. Kiedy Ron przeniósł się do Nowego Jorku zaczął grywać z młodymi zespołami takim jak: Flying Karamazov Brothers i New York City Opera. Caswell nagrywał i koncertował z They Might Be Giants, Anthony Braxton Tri-Centric Orchestra, Royal Brass, American Composers Orchestra i Max Roach. Jest głównym twórcą brzmienia sceny muzycznej gypsy w Nowym Jorku i okolicach klubu Mehanata. Współpracował z Slavic Soul Party, Romashka i Gogol Bordello. Ron występuje również z Klezmer Brass Frank London's All-Stars i Brian Carpenter's Ghost Train Orchestra.

Stefania Sliwka (dziś Sara Bialas Teneberg-Bialas) była jeszcze 13-letnim dzieckiem, kiedy została zabrana z domu przez niemieckich żołnierzy i przetransportowana do obozu koncentracyjnego Gross Rosen (Rogoźnica). Jej dom – co w tamtym okresie oznaczało po prostu getto – zmienił się w gwałtowny i przerażający sposób. Jej nieliczne wspomnienia z wcześniejszego okresu związane są z piosenkami. Trudno opisać kręte losy Sary, wiadomo jednak, że cała jej rodzina została zabita przez nazistów. Z tego, co wie, jej rodzice zginęli w Treblince. Po wyzwoleniu Sara słuchała piosenek jidysz m.in. w Paryżu i w Izraelu. W 1961 roku Sara zamieszkała w Niemczech Wschodnich - nie w Niemczech, ale w nowym socjalistycznym świecie bez faszyzmu. - To był błąd - mówi dziś Teneberg-Bialas, ale w 1980 roku zaprzyjaźniła się z Karstenem Troyke i nauczyła go swoich piosenek. Wielu z nich nigdy nie wydano.  Do najbardziej znanych utworów Sary należą: „Zwischn Goldene Sangen”, „Jidisher Tango”, „Budapescht”, „Treblinka”, „Brinnele”, „Effn Hantchele”, „Surełe” i „Singer Gassn”.

Rose Guccione – sopranistka, urodzona w Chicago.  Określono ją mianem „prawdziwej solistki w dziełach Verdiego ….Głos Guccione był wspaniały, urozmaicony, pięknie dopracowany w całym zakresie dynamiki”, tak pisał o nie jeden z chicagowskich dzienników. Rose jest międzynarodową gwiazdą opery, scen koncertowych, recitali i teatru. Jej wspaniały sopran Spinto zabrzmiał w roli tytułowej „Aidy”, Elżbiety w „Don Carlo”, Leonory w „La forza del Destino” i Leonory w „Trubadurze”. Guccione jest laureatką wielu międzynarodowych konkursów, została wybrana do udziału w Operalia Plácido Domingo w Grand Théâtre de Bordeaux oraz w kursach mistrzowskich z Nicolai Ghiaurov w Centro Universale del Bel Canto w Modenie, we Włoszech. Rose jest założycielką i właścicielką cieszącego się wielkim uznaniem  OperaGram.com ®.

Sean Palmer – brytyjski aktor, wokalista i beatboxer. Od kilku lat mieszka w Polsce. Wystąpił w takich spektaklach jak: „Oresteia” w reżyserii Michała Zadary w Teatrze Wielkim w Warszawie i „Śmierć i dziewczyna. Dramaty księżniczek” Elfriede Jelinek w reżyserii Agnieszki Korytkowskiej-Mazur w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Jako wokalista i beatboxer współpracował m.in. z Tomaszem Stańko, Niewinnymi Czarodziejami, Chocolate Moose, Sistars, Mariką, Miką Urbaniak, Spike’ m, i Soul Service Dj Crew. Uczył beatboxingu na warsztatach w Stowarzyszeniu Teatralnym Chorea w Łodzi. Przez trzy lata był prowadził zajęcia o teatrze na Wydziale Filologii Angielskiej na Uniwersytecie Łódzkim. Nagrał jako lektor kilka audiobooków dla dzieci w wydawnictwie PWN.

Sofia Rei - pochodzi z Buenos Aires, jest jedną z najbardziej charyzmatycznych nowojorskich wokalistek. Śpiewa po hiszpańsku, portugalsku i angielsku. Jest również kompozytorką, aranżerką, autorką tekstów. Jej styl jest zakorzeniony w tradycyjnych rytmach południowo amerykańskich, takich jak chacarera, Zamba i vidala z Argentyny, Afro-Peru festejo i Afro-urugwajski candombe, które doskonale łączą się z harmonią jazzową i elektronicznymi dźwiękami.

Steven Hrycelak (wokal) - od ósmego roku życia gra na fortepianie. Ukończył z wyróżnieniem Uniwersytet Yale, gdzie śpiewał w operach i musicalach i prowadził chóry. Następnie kontynuował karierę jako profesjonalny wokalista. Jest bardzo aktywnym artystą nowojorskich scen. Do jego najważniejszych ról operowych i oratoryjnych należą: Zuniga w „Carmen”, Seneca w „Koronacji Poppei”, Bartolo w „Weselu Figara”. Hrycelak jest aktywnym trenerem i akompaniatorem zarówno klasycznych jak i muzycznych wykonawców teatralnych.

Muzyka duetu Sza/Za to niezwykłe połączenie pozornie skrajnych przeciwieństw –hałasu i ciszy, popu i współczesnej kameralistyki, piękna i brzydoty, a także wyrafinowanej mądrości i czystej, naiwnej bezmyślności. Za pomocą klarnetu i skrzypiec, głosu, analogowych efektów zapętleń oraz delikatnych przetworzeń – muzycy poszukują jedności tych przeciwieństw, starają się oswobodzić zarówno scenę jak i widownię z krępujących reguł oraz sztywnych kulturowych „ustawień“. Czasem ich występy przybierają formę groteski, mrocznej zabawy, performance’u, a czasem niezwykle poważnej i głębokiej wypowiedzi muzycznej, pozostającej jednak w interakcji z publicznością. Istotne staje się tu samo bycie muzyków na scenie, obserwacja aktu twórczego, w jego szczerej i prawdziwej formie, nieskrępowanej konwencją koncertu czy spektaklu.

Paweł Szamburski - klarnecista, muzyk improwizujący. Jest założycielem i liderem zespolu "Meritum". Udziela się w wielu projektach muzycznych, m.in.: Tupika, Heliogabal, Galimadjazz Trio, Cukunft, Bauagan, Meoma. Prowadzi także autorski cykl imprez "Djazzpora" - gdzie prezentuje współczesną muzykę improwizowaną oraz sztukę wizualną. Współpracował m.in. z takimi artystami jak: Tomasz Stańko, Mikołaj Trzaska, Noel Akchote, Pavel Fajt, Raphael Rogiński, Tomasz Duda, Kuba Kossak, Michał Górczyński, Josquen Roset, Norbullo, Dj Lenar.

Patryk Zakrocki – kompozytor, improwizator, skrzypek, perkusista, organizator Galimadjazu, założyciel Zakładu Produkcji Dźwięku oraz netlabelu Iskry, autor muzyki filmowej, teatralnej oraz słuchowisk i instalacji dźwiękowych. Jest jedną z aktywniejszych postaci warszawskiego środowiska muzyki improwizowanej. Współtworzył grupę EA, grał w perkusyjnym trio Kallerumpa. Pod szyldem Meoma do 2000 tworzył muzykę elektroniczną, początkowo z Tomaszem Sikorą, gra na skrzypcach w reaktywowanym trio Tupika Współpracował z Improvisers Ensemble, Baabą, Mitch & Mitch, występował też w kwartecie NonStop.

Teresa Wrońska – absolwentka warszawskiej Akademii Muzycznej. Od 1983 r. jest kierownikiem muzycznym Teatru Żydowskiego w Warszawie, od 2004 r. także kierownikiem muzycznym Festiwalu Warszawa Singera.

The All Star Fray Band - do nagrania swojego czwartego albumu pt. „Fray” (2010) Lenka Lichtenberg zaprosiła wyjątkowy, utalentowany zespół muzyków, poszukających natchnienia w różnych tradycjach muzycznych: Indii, Egiptu i Bliskiego Wschodu oraz Ameryki Północnej i Południowej. The All Star Fray Band doskonale łączy współczesną poezję jidysz z globalnymi inspiracjami muzycznymi. Przekraczając granice między stylami i tradycjami, Lenka Lichtenberg tworzy nowy w gatunek w muzyce yiddish, kształtuje nową przestrzeń we współczesnej muzyce światowej Yiddishkayt. W skład The All Star Fray Band wchodzą światowej sławy kanadyjscy muzycy jazzowi: Alan Hetherington (perkusja), Chris Gartner (bas), Ernie Tollar (flety, saksofony), Jan Gzowski (oud, gitara), i Santosh Naidu (tabla, Dhol, perkusja).

The Sisters of Sheynville założyły Isabel Fryszberg i Lenka Lichtenberg. Po wydaniu ich debiutanckiego albumu "Sheynville Express" (2007) krytycy okrzyknęli Siostry jednym z najbardziej ekscytujących nowych zespołów na amerykańskiej scenie muzycznej. Na płycie znalazły się m.in. ich własne aranżacje tradycyjnych utworów klezmerskich i jidisz, skoczna czeska piosenka o miłości, a także klasyczny blues. SOS czerpie inspiracje ze swing jidysz i muzyki klezmerskiej z lat 20 XX wieku, którą wielce oryginalnie łączy ze współczesnym jazzem. The Sisters of Sheynville nie kryją również swoich fascynacji twórczością The Barry Sisters. Zespół tworzą: Lenka Lichtenberg - śpiew, Isabel Fryszberg - śpiew, Fern Lindzon - fortepian, śpiew, Kinneret Sagee - klarnet, Rachel Melas - kontarbas, Lorie Wolf - perkusja.

Jest to pierwsza podróż The Sisters of Sheynville do naszego kraju, w którym rodziny artystek mają swoje korzenie. Rodzice Fryszberg, matka Fern Lindzon oraz dziadkowie KiKi Sagee, Lori Wolf i Racheli Melas urodzili się w Polsce.

Isabel Fryszberg –  piosenkarka, autorka tekstów, skrzypaczka, terapeutka  zajęciowa. Dyrektor artystyczny i pomysłodawczyni zespołu Sisters of Sheynville. Urodziła się w Kanadzie w rodzinie polsko-żydowskich imigrantów.  Matka Fryszberg pochodzi z Biłgoraju, a jej ojciec z Włodawy.  The Sisters of Sheynville założyły Isabel Fryszberg i Lenka Lichtenberg. Po wydaniu ich debiutanckiego albumu „Sheynville Express“ (2007) krytycy okrzyknęli Siostry jednym z najbardziej ekscytujących nowych zespołów w USA  i  wokalną grupą roku podczas Canadian Folk Music Awards. W repertuarze zespołu znajdują się oryginalne utwory i eklektyczne aranżacje będące połączeniem muzyki klezmerskiej, folkowej, jazzu i bluesa. Wśród wielu inspiracji Sisters of Sheynville znajduje się twórczość The Barry Sisters.  Jest to pierwsza podróż The Sisters of Sheynville do kraju, z którego pochodzi wielu członków rodzin artystek. Rodzice Fryszberg,matka Fern  Lindzon oraz dziadkowie KiKi Sagee, Lori Wolf urodzili się w Polsce.

Adam Mazurek – muzyk, aranżer, kompozytor. Studia muzyczne ukończył w Akademii Muzycznej  im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Od 1988 roku jest członkiem  zespołu artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej. Założyciel  grupy artystycznej The Bridge Ensemble  Monachium. Od 2007 związany z Alfred  Hause Tango Orchestra. Pracuje z licznymi zespołami jako artysta estradowy i studyjny. Występuje jako muzyk i konferansjer  popularyzując  klasykę, jazz i etniczne dźwięki w programach edukacyjnych dla dzieci i młodzieży.

Robert Kuśmierski – ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jest laureatem wielu krajowych oraz międzynarodowych festiwali i konkursów akordeonowych. Współpracuje m. in z Jaromirem Nohavicą, Kapelą Czerniakowską, Alexandrem Slepakovem, Niną Stiller. Koncertuje w kraju i za granicą jako solista oraz kameralista. Nagrywa dla radia i telewizji, pracuje jako muzyk sesyjny. Brał udział w nagraniu ponad dwudziestu płyt różnych wykonawców.

Cyprian Komza - gra na kontrabasie i koncertuje od dziewiątego roku życia. Zajmuje się przede wszystkim muzyką klasyczną,etniczną i jazzem. Przez wiele lat współpracował z Polska Orkiestrą Radiową w Warszawie, Virtuosi Italiani di Verona, Accademia Musicale San Giorgio di Venezia i Teatro dell Olimpico di Vicenza .Współpracuje z Teatrem Żydowskim w Warszawie. Obecnie etatowy bas Państwowego Zespołu Ludowego "Mazowsze". Prywatnie podróżnik, bibliofil i miłośnik instrumentów etnicznych.

Trio Scho

Trio Scho - trzech muzyków: Desatnik Gennadij (śpiew, skrzypce, gitara), Valery Khoryshman (akordeon i śpiew), Walerij Pysarenko (kontrabas, śpiew), zostało założone w Połtawie na Ukrainie w 1991 roku, aby grać swoje stare, rosyjskie piosenki swingowe i evergreeny. W 1994 roku Scho udało się do Niemiec na kilka występów w dawnym Berlinie Wschodnim. Stały się one symbolem nowego zjednoczonego Berlina z muzyką Europy Wschodniej i rosyjskim akcentem. Trio Scho uczestniczyło w wielu produkcjach filmowych i telewizyjnych, artyści swtorzyli również kabaret i śpiewali standardy jazzowe. Od 1997 roku zaczęli nagrywać płyty z Karstenem Troyke, ostatnia nosi tytuł Tango jidysz".

Karsten Troyke (Niemcy) - aktor i piosenkarz, znany z interpretacji utworów w jezyku jidysz. Występował w słuchowiskach radiowych jako aktor dubbingujący, a także brał udział w wielu scenicznych projektach. Jego płyta  "Yiddish Anders"(1992), a także interpretacje piosenek Georga Kreislera  zostały bardzo dobrze przyjęte przez krytyków.  Mentorem języka jidysz dla tego niemieckiego artysty jest Sara Białas Tenenberg, której wcześniej niepublikowane utwory zamieścił na swoim krążku "Jidische Vergessene Lieder" (1997). Troyke często współpracuje z takim artystami jak: Bettina Wegner, Suzanna i Trio Scho.

Elżbieta Chromiec – adiunkt w Dolnośląskiej Wyższej Szkole Służb Publicznych Asesor we Wrocławiu, Od 2004 r. rozwija własną koncepcję Studiów Podyplomowych „Administracja i przedsiębiorczość w kulturze”. Jest ponadto autorką publikacji książkowych: „Edukacja w kontekście różnicy i różnorodności kulturowej. Z inspiracji naukowych obszaru niemieckojęzycznego (2006), „Dziecko wobec obcości kulturowej” (2004), a także kilkudziesięciu artykułów naukowych w zakresie badań międzykulturowych, edukacji nieformalnej i polityki kulturalnej. Koordynuje międzynarodowe projekty, jest członkiem krajowych i zagranicznych stowarzyszeń kulturalnych i naukowych (m.in. Kulturpolitische Gesellschaft, European Sociological Association).

Evita Wiecki - lektorka jidysz, pracuje na Uniwersytecie Ludwiga Maksymiliana w Monachium

Frederic Morton – pisarz austriackiego pochodzenia. W 1939 roku wyemigrował do Londynu, a później do USA. Od 1949 zajmował się literaturoznawstwem i naukami społecznymi, wkrótce zaczął publikować własne książki i artykuły. Pisze głównie w jęz. angielskim. Międzynarodową sławę zyskał dzięki powieści „Rothschildowie. Portret rodzinny”. Wiele swych powieści poświęcił historii Austrii. Dwukrotnie nominowany do National Book Award.

Gwidon Jakowlew - z zawodu inżynier. Z kulturą żydowską związał się 15 lat temu. Wystąpił m.in. w przedstawieniach Janusza Tencera  "Marcowe Migdały" i "Historia Królowej Esterki czyli d..a nie traktor a ciągnie". Jest autorem wielu tekstów piosenek i współautorem kabaretu "Delikatesy Starszych Panów" gdzie także występuje.

Hanna Krall – reporterka i pisarka. Była zastępcą kierownika literackiego Zespołu Filmowego „Tor”, współpracowała z Krzysztofem Kieślowskim. Światową sławę przyniosła jej wydana w 1977 roku książka „Zdążyć przed Panem Bogiem” – wywiad z Markiem Edelmanem. Wydała także zbiory reportaży, m.in. "Trudności ze wstawaniem" (1990), "Tam już nie ma żadnej rzeki" (1998), "Różowe strusie pióra" (2009). Jest także autorką powieści: "Okna" i "Sublokatorka". W swojej ostatniej książce pt. "Biała Maria" w mistrzowski sposób opowiada o ocalonych oraz o tych, którzy pomagali innym przetrwać potworny czas wojny.

Janusz Tencer - lekarz nefrolog, doktor habilitowany, autor artykułów naukowych i książek. Od lat wykonuje repertuar żydowski, hebrajski i polski. Jest autorem książki „W kuchni mamy Soni” i kilkudziesięciu tekstów piosenek. W 2007 roku wydał swój pierwszy solowy album „Żydowski krawiec i inne”. Koncertował w Izraelu, Polsce, Szwecji, Danii, Norwegii i Niemczech. Na Festiwalu Singera wystąpił wiele razy, m.in. prowadząc i występując w koncertach finałowych. Wystąpił także z autorskim koncertem „Mój Marzec” i przedstawieniem muzycznym „Marcowe Migdały”, którego jest autorem i reżyserem. Spektakle „Marcowych Migdałów” odbyły się również w Paryżu, Kopenhadze, Malmoe i Łodzi. W październiku 2011 roku planowany jest występ w Nowym Yorku. W przygotowaniu jest spektakl w Teatrze Żydowskim „Co nam zostało z tych lat” według scenariusza i w reżyserii Szymona Szurmieja z tekstami piosenek Janusza Tencer i aranżacją muzyczną Janusza Senta.

Janusz Tencer jest założycielem i prezesem Centrum Medycznego MediCenter w Warszawie, które wspiera Festiwal Singera obsługą medyczną od początku istnienia festiwalu. Janusz Tencer jest członkiem zarządu Fundacji Shalom.

Joanna Mueller – urodzona w 1979 roku w Pile. Poetka, krytyczka, redaktorka. Wydała trzy tomy poetyckie: „Somnambóle fantomowe” (2003), „Zagniazdowniki/Gniazdowniki” (2007)) i „Wylinki” (Wrocław 2010) oraz książkę eseistyczną „Stratygrafie” (Wrocław 2010). Redaktorka (razem z Marią Cyranowicz i Justyną Radczyńską) książki „Solistki. Antologia poezji kobiet (1989–2009)”.

Marek Groński - absolwent historii na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1960–1966 komentator tygodnika satyrycznego „Szpilki”. Współpracował z warszawskimi kabaretami literackimi: „Szpak”, „Wagabunda”, „Dudek”, „Pod Egidą”. Obecnie jest stałym felietonistą tygodnika „Polityka” oraz kierownikiem literackim Teatru Syrena.

Marek Tuszewicki - historyk i tłumacz, doktorant w Katedrze Judaistyki na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie przygotowuje rozprawę dotyczącą zwyczajów chasydzkich

Natalia Krynicka - badaczka literatury jidysz i tłumaczka, pracuje w Bibliotece Medema w Paryżu, wykłada język i literaturę jidysz na Sorbonie w Centrum Kultury Jidysz (Maison de la culture yiddish)

Radosław Kobierski - poeta, prozaik. Publikował w takich tytułach jak ”Twórczość”, „Odra”, „Kresy”, „Res Publica”. Opublikował m.in. tomy wierszy: „Niedogony” (1997), „Południe” (2004), „Lacrimosa” (2008), „Drugie” ja (2011), powieści: „Harar” (2005) i „Ziemia Nod” (2010). Jego wiersze i proza tłumaczone były na czeski, węgierski, włoski i angielski.

Jola -HaLevy- Drabik, przewodniczka, tłumaczka języka hebrajskiego, prezentuje kolekcję fotogramów z Jerozolimy, w której spędziła - fotografując codziennie- 365 dni. Wiele lat przebywała Izraelu. Miała przywilej pokazania Ziemi Świętej- Israel’a polskiemu podróżnikowi i filmowcowi Tony Halik'owi.

Bożenna Leszczyńska - ukończyła ASP w Łodzi na wydziale grafiki artystycznej, wyspecjalizowała się również w grafice żurnalowej i użytkowej oraz projektowaniu biżuterii. Jej prace wystawiano w Polsce, Belgii, Francji i USA zarówno w ekspozycjach indywidualnych, jak i zbiorowych. Członkini  Rady Artystycznej Okręgu Warszawskiego Związku Polskich artystów Plastyków.

Dawid Szurmiej ukończył wydział Reżyserii Filmowej w Londyńskiej Szkole Filmowej. Reżyser reklam oraz teledysków. Ostatnio wyprodukował film „Robert Mitchum nie żyje” (2010, reż. Olivier Babinet i Fred Kihn), który miał swoją premierę w ramach sekcji Acid Festiwalu Filmowego w Cannes. Jesienią będzie miał premierę w Polsce. Dawid zagrał w takich spektaklach Teatru Żydowskiego jak: „Lejzorek”, „Straszna Gospoda”. Wystąpił również w spektaklach na deskach innych teatrów, m.in. w londyńskiej wersji Rocky Horror Show. Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach w 2009 roku. Obecnie Dawid pracuje nad najnowszą produkcją telewizyjną Studia Agart, serią dokumentalną „Royaliści.pl.” opowiadającej o dwunastu bohaterach i ich drodze u dorosłości, która prowadzi ich po krętych wzgórzach Indii i Nepalu oraz nad nowym projektem plażowym w Łebie, który zamieni to miasta w letnią stolicę sportu już w sierpniu tego roku.

Grupa Totutotam organizuje od początku 2009 roku slajdowiska podróżnicze. Spotkania odbywają się w każdy wtorek o 20.00 w lokalu Sens Nonsensu na Pradze. Co tydzień proponują jeden temat (region lub sposób podróżowania), wokół którego krążą wszystkie opowieści danego wieczoru. Mikrofon jest otwarty, każdy może przyjść, coś zaprezentować, opowiedzieć.  Grupa Totutotam  zorganizowała także m.in. Festiwal Kultury Rumuńskiej i Festiwal Rewolucje Kobiet, konkursy fotograficzne, imprezy kulturoznawcze w kilku warszawskich klubach oraz imprezy plenerowe na Polu Mokotowskim , Placu Zamkowym (Antymaraton Warszawski) oraz Pradze.

Lili Fijałkowska - Ukończyła Liceum Plastyczne w Kijowie, a studia na wydziale grafiki w Moskiewskiej Akademii Sztuki i Drukarstwa im. I.Fiodorowa. Zajmuje się malarstwem, grafiką i ceramiką unikatową. W 1985 roku została nagrodzona za prace „Hebany” na IV Biennale Ceramiki Polskiej. Współpracowała przez wiele lat z „Desą” oraz „Plastyką” i „Wzorem”. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą.

Jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych kolekcji w Polsce, USA, Niemczech, Holandii, Francji, Izraela, Kanady i Rosji. Uczestniczy w wielu plenerach międzynarodowych, jak malarskich, tak i ceramicznych. Od 1996 r. do 1999 r. była dyrektorem i głównym koordynatorem w Polsce programu nagrań audiowizualnych w Fundacji „SURVIVORS OF THE SHOAH VISUAL HISTORY FOUNDATION” , którą założył Stiven Spielberg. W swojej twórczości przedstawia zaczarowany świat I.B.Singera, świat cyrkowców, intymny świat kobiet oraz fascynację światem podwodnym.

Aktywnie uczestniczy w ruchu „Decentryzm”, poszukując nowych rozwiązań w sztuce współczesnej. Należy do grupy twórczej ARTELUX oraz do grupy twórczej POSITIVE ART, która skupia artystów Okręgu Warszawskiego ZPAP. Razem z członkami grupy „TRANSFORM” , której jest współzałożycielem, realizuje projekt ożywienia obrazów i rzeźb wykorzystując do tego nowe cyfrowe multimedia. Jest to swoiste przekraczanie granic między formą a przestrzenią i daje nieograniczone możliwości twórcze, pobudza wyobraźnię i refleksję.

www.liliart.com.pl

flila@liliart.com.pl

tel.kom. 606 556 130

Maria Broniewska - aktorka teatralna i filmowa, absolwentka warszawskiej PWST. Zagrała m.in. w "Ulicy Granicznej"  Aleksandra Forda (1948), „Warszawskiej Syrenie” (1956), w serialu „Chłopi”, a w ostatnich latach w serialach "Plebania" i "Klub szalonych dziewic" (2010). W 1996 roku w uznaniu zasług dla Stolicy Rzeczypospolitej Polskiej uhonorowana została Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy.

PositiveArt jest grupą twórczą, która skupia artystów Okręgu Warszawskiego ZPAP, głównie sekcji grafiki. Łączy nas podobne myślenie nad istotą sztuki współczesnej i kryteria estetyczne. Jesteśmy już znużeni sztuką, która polega tylko na tym, żeby szokować i wywoływać skandale. Jesteśmy za sztuką, która niesie jakąś myśl i przesłanie, wywołuje u widza pozytywne emocję. Jesteśmy za sztuką, która pokazuje profesjonalne prace, które mają widza zainteresować, a nie oddziaływać jak jakaś tylko plama dekoracyjna na ścianie. Obraz, albo grafika, również rzeźba, dla nas są to rzeczy sięgające do naszych zmysłów.

Widzimy, czujemy, postrzegamy: kolory, ciepło, światło i dotykamy naszej duszy. To są dzieła sztuki dla ludzi, którzy chcą te prace mieć w swoim domu, bo zaintrygowały ich swoją myślą przewodnią, niespotykanymi rozwiązaniami warsztatowymi i pozytywnym nastawieniem do świata. Chcemy przybliżyć naszą sztukę widzom, którzy razem z nami mogą cieszyć się i przeżywać estetyczne doznania.

2011 rok jest rokiem, kiedy Związek Polskich Artystów Plastyków obchodzi swoje 100-lecie. Nasz Związek jest jednym z pierwszych związków twórczych w Polsce. W ciągu tego roku jubileuszowego odbywa się w całej Polsce szereg znaczących wystaw i prezentacji artystów we wszystkich okręgach w Polsce, które reprezentują nasz związek. Okręg Warszawski przygotował na 100-lecie ZPAP Warszawski Festiwal Sztuki Ground ART, oraz imprezę towarzyszącą Mazowiecka Art.

Jako grupa twórcza PositiveArt, bierzemy udział w znaczącym na mapie kulturalnej Warszawy Festiwalu Kultury Żydowskiej –Warszawa Singera. Prezentujemy na tym festiwalu trzy wystawy, które będą się odbywały w trzech klubokawiarniach na starej Pradze. Są to takie klubokawiarnie, jak - 4Pokoje, Sens Nonsensu i Skład butelek.

Wystawy :

• Klubokawiarnia 4 pokoje „Rzeczywistość z przeszłości”.
• Klubokawiarnia Sens Nonsensu „Opowieści nieistniejące”
• Klubokawiarnia Skład butelek „Przejście na druga stronę”
• Wystawy można zwiedzać od 27 sierpnia do 30 września.

Kurator wystaw:  Lili Fijałkowska

Członkowie grupy PositeveArt

• Lili Fijalkowska
• Anna Forycka – Putiatycka
• Jolanta Caban
• Jadwiga Jeziorska
• Wanda Hansen
• Bożena Korulska
• Małgorzata Krasucka
• Bożena Leszczyńska
• Iwona Ostrowska
• Anne Plaisance
• Dorota Śmiechowska
• Tomasz Awdziejczyk
• Waldemar Borowski
• Wiesław Fijałkowski
• Wojciech Zambrzuski
• Radosław Zaremba

ODRODZONY ŚWIAT SINGERA W RUCHOMYCH OBRAZACH I RZEŹBACH

Wystawa prezentuje malarstwo , grafikę i rzeźby trzech autorów - Lili Fijałkowskiej, Włodzimierza Pastuszka i Wiesława Fijałkowskiego, działających w grupie twórczej „TRANSFORM”

Artyści prezentują połączenie świata realnej rzeczywistości ze światem wirtualnym. Statyczne obrazy i rzeźby na oczach widzów ożywają w technologii cyfrowej.To sprawia, że mistyczny przekaz literacki utworów I.B.Singera splata się z muzyką i sztuką wizualną w jedną całość. Każdy z autorów jest dużą indywidualnością i ma swój świat wewnętrzny, który przedstawia w swojej twórczości w sposób nadzwyczaj sugestywny.W pracach Lili widzimy świat małych żydowskich miasteczek, które zostały stracone na zawsze. Nie ma już żydowskich krawców i szewców i nie ma już chasydów, którzy po modlitwie w szabat wracają z synagogi.

W przedstawionym na wystawie tryptyku można odczytać symbole tego życia, życia, które w tak brutalny sposób zostało unicestwione. Napis na bramie cmentarza brzmi - Oto brama do Boga . Błogosławieni niech będą wszyscy, którzy musieli przejść przez tę bramę. Aniołowie czuwają nad nimi. Włodek w swoich pracach zawarł całą mistykę I.B. Singera, ten niesamowity świat, nieuchwytność chwili i przemiany zachodzące w bohaterach utworów pisarza. Wywiera to uczucie, jakby widz znalazł się w zupełnie innym świecie. Nie wiadomo czy to sen na jawie, czy wytwór naszej wyobraźni, którą tak intensywnie uruchomił Włodzimierz Pastuszak.

Wiesiek w swoich rzeźbach ceramicznych stworzył świat zadumy nad losem milionów ludzi. Proste surowe formy podkreślają tragizm i cierpienie, ale bez zbytniego patosu. W sposób narracyjny i symboliczny jest przekazane widzom przesłanie o zagładzie. Prace Wiesława Fijalkowskiego ogląda się z powagą i współczuciem, z tęsknotą za mieszkańcami sztetł. W swoim dorobku autorzy mają wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą.

Ich prace znajdują się w kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie. W pokazie multimedialnym można będzie zobaczyć próbę ożywienia świata przedstawionego w obrazach i rzeźbach. Jest to wizja autorów prac, która z muzyką w wykonaniu Barbary Streisand robi niesamowite wrażenie.

Wiesław Fijałkowski - Jest współzałożycielem grupy twórczej „TRANSFORM”, która przy pomocy nowych cyfrowych multimediów stara się ożywić statyczne rzeźby i obrazy. Jest to niezmiernie ciekawa próba połączenia muzyki i sztuki wizualnej, gdzie funkcjonujące w przestrzeni trójwymiarowej statyczne rzeźby zaczynają ruszać się i żyją już w innym świecie, w wyobraźni przestrzennej i w wyobraźni widza. W swojej twórczości wykorzystuje bogactwo formy, jej proste i klarowne aspekty. Uzyskuje subtelne kolory w pracach ceramicznych, które nawiązują do kolorów ziemi, skąd pochodzi glina, tworzywo, w którym pracuje.

Brał udział w wystawach międzynarodowych w kraju i za granicą. Ma również na swoim koncie dużo wystaw indywidualnych. Prace jego znajdują się w kolekcjach muzealnych i prywatnych. Jest uczestnikiem międzynarodowego ruchu w sztuce współczesnej „Decentryzm”. Współpracuje z grupą twórczą „PositiveArt”, która skupia artystów Okręgu Warszawskiego ZPAP.

Absolwent Moskiewskiej Akademii Sztuki i Drukarstwa im. I. Fiodorowa. Przez wiele lat współpracował z „Desą”, a także ze Spółdzielnią Artystów Plastyków „Wzór” i „Plastyka”. Jest uczestnikiem wielu międzynarodowych plenerów, a w szczególności „Porcelana inaczej”. Współdziałał z grupą twórczą „Keramos” z Warszawy i z grupą „Nie tylko my” z Wrocławia.

www.liliart.com.pl

w.fijalkowski@poczta.onet.pl

Tel. 664 936 974

Włodzimierz Pastuszak

Wystawy indywidualne i zbiorowe:

2005 - Wystawa indywidualna w Galerii „PJWSTK”, Warszawa

2005 - Wystawa indywidualna w Galerii „EAS”, Warszawa

2005 - Wystawa indywidualna w Galerii UMCS, Lublin.

2006 - Wystawa indywidualna w Galerii „PJWSTK” Warszawa

2007 - Wystawa indywidualna w Galerii UMCS, Lublin.

2007 - Wystawa indywidualna w Galerii „Medium”, Warszawa

2007 - Wystawa indywidualna w Klubie „Samotnia”, Puławy

2008 - Wystawa indywidualna w Galerii „Medium”, Warszawa

2009 - II Zamojskie Biennale Sztuki, Zamość

2010 - Wystawa indywidualna w w Muzeum Zamojskim,Zamość.

2010 - Wystawa indywidualna w Galerii Art Montparnasse, Paris

2010 - Wystawa zbiorowa „Chopinowi nie wysłane listy” w Galerii "Brama", Zamość

2010 - Wystawa zbiorowa „Chopinowi nie wysłane listy” w Galerii "MDK", Szczebrzeszyn.

2010 - Wystawa zbiorowa „Artyści UMCS 2010” w Galerii "Zajezdnia", Lublin.

2011 - Wystawa zbiorowa „Artyści Art Montparnasse” w Galerii "Art Montparnasse", Paryż (luty)

2011 - Wystawa z Wandą Szyksznian „Emergencja” w Muzeum Polonii Węgierskiej, Budapeszt (luty-kwiecień)

2011 - Wystawa z Magdaleną Pastuszak w Galerii "ES", Międzyrzec Podlaski (kwiecień-maj)

2011 - Wystawa indywidualna w Galerii Teatru Śląskiego, Katowice (maj)

www.wlodzimierzpastuszak.pl

wpastuszak@pjwstk.edu.pl

tel.kom. 691 916 966

Zbigniew Zamachowski - aktor filmowy i teatralny, a także kompozytor muzyki do etiud filmowych oraz autor muzyki i tekstów piosenek, które sam wykonuje. Jest laureatem m. in.: Nagrody im. Stanisława Wyspiańskiego I stopnia za osiągnięcia aktorskie w teatrze i filmie, a także trzykrotnym laureatem Wiktorów, Złotej Kaczki w 1993r. Dwukrotnie otrzymał nagrodę za pierwszoplanową rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.

Zofia Kucówna - aktorka teatralna i filmowa. Występowała w Teatrze Młodego Widza w Krakowie i Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Grała na deskach teatrów w warszawskich: Ateneum, Powszechnego i Narodowego. Od 1986 związana jest z Teatrem Współczesnym w Warszawie. Od 1959 roku rozpoczęła współpracę z Teatrem Telewizji. W 1990 roku wydała książkę pt. "Zatrzymać czas".

Zvi Slepon - absolwent szkoły im. I.L. Pereca w Łodzi. Studiował na Institute des Arts de Diffusion. Od 1975 roku jest reżyserem w telewizji państwowej Israeli TV Channel, dla której realizuje programy i filmy dokumentalne. Współproducent m.in. Międzynarodowego Koncertu z okazji corocznych uroczystości marcowych w Jerozolimie (2002).

Podczas spotkania przedstawi m.in. historie związane z realizacją swoich filmów dokumentalnych, zaprezentuje również ich fragmenty. Opowie także o trwającej od 1988 roku podróży szlakiem dawnych społeczności żydowskich, zamieszkujących Polskę i wiele innych krajów.

Gołda Tencer – aktorka i reżyserka w Teatrze Żydowskim im. E. Rachel i I. Kamińskich w Warszawie, dyrektor generalny Fundacji Shalom. Jest inicjatorką i twórcą Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Publiczność uwielbia ją nie tylko za role w klasycznych sztukach w języku jidysz np. Leę w „Dybuku” Anskiego, lecz także za osiągnięcia wokalne. Popularność przyniosły jej również kreacje filmowe. Zagrała m.in. w „Davidzie” Lilienthala i „Austerii” Kawalerowicza oraz w komedii „Alles auf Zucker!”. Jest laureatką takich nagród jak: złoty medal Gloria Artis, medal „Dla ludzi czyniących dobro” oraz francuskiej Fundacji Leona Skopa i Feli Rosenbaum za działalność na rzecz historycznej odnowy Żydów w Polsce poprzez promowanie tradycji, kultury i języka jidysz.

W 2011 r. została uhonorowana Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za upowszechnianie kultury żydowskiej oraz osiągnięcia w pracy twórczej i artystycznej.

Teatr Żydowski w Bukareszcie funkcjonuje nieprzerwanie od 125 lat, w tym od ponad półwiecza jako instytucja państwowa. Teatr ten zajmuje wyjątkowe miejsce na mapie światowej kultury języka jidysz. Jego najmocniejszą stroną jest wszechstronność aktorów,którzy perfekcyjnie korzystają z bogatego wachlarza artystycznych środków wyrazu. Wizytówką bukaresztańskiej placówki jest siła ekspresji i komunikacji z publicznością. Teatr oferuje swoim widzom szeroki wybór spektakli autorów jidysz takich jak: Shalom Aleihem, I.L. Peretz, Mendele Moher Sforim, S. Anski i Jacob Gordin. W repertuarze tej instytucji znajdują też dzieła twórców klasyki światowej np. Ibsena, Moliera, Balzaca, Brechta, Lessinga. Teatr Żydowski w Bukareszcie występował m.in. w USA, Kanadzie, Izraelu, Niemczech, Austrii, Rosjia, Szwajcarii i Francji. Zdobył także uznanie krytyków i widzów na w wielu międzynarodowych festiwalach.

Jan Szurmiej - reżyser, inscenizator, choreograf, aktor. Ma w swoim dorobku ponad 80 realizacji reżyserskich, a także wiele ról filmowych, teatralnych i telewizyjnych. Reżyserowane przez niego spektakle wielokrotnie nagradzano. Cieszyły się one dużą popularnością wśród szerokiej widowni w kraju i zagranicą. Były to m. in. „Sztukmistrz z Lublina”, „Skrzypek na dachu”, „Ósmy krąg”,  „Cabaret”, „Piaf” i „Krwawe gody”. Związany artystycznie z teatrami Wrocławia, w latach 1991-93 dyrektor artystyczny Operetki Wrocławskiej. Był również dyrektorem naczelnym i artystycznym Operetki Warszawskiej. W 2005 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w dziedzinie kultury.

Hanna Kossowska – w latach 1976-82 studiowała  Historię Sztuki i Etnografię w Poznaniu. Uczęszczała także na wydział Malarstwa i Grafiki. Przez pięc lat była aktorką w Państwowym Teatrze Żydowskim w Warszawie. Obecnie prowadzi warsztaty z Kaszrutu, Halachy, Jidyszkajtu i Sztuki Żydowskiej. Zajmuje się malarstwem, grafiką i projektowaniem scenografii oraz biżuterii.  Ma w dorobku kilkanaście wystaw. Jej obrazy znajdują się w prywatnych zbiorach na całym świecie.

Jan Jagielski - współzałożyciel i przewodniczący zarządu Stołecznego Komitetu Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej. Od 1991 roku pracuje w Żydowskim Instytucie Historycznym, gdzie utworzył dział dokumentacji materialnych śladów obecności historycznej Żydów na ziemiach polskich. Działem tym kieruje do dziś.

Monika Krajewska – od ponad 30 lat zajmuje się sztuką żydowską. Jest autorką albumów fotograficznych o cmentarzach żydowskich „Czas kamieni” (1982) i „A Tribe of Stones” (1994). Prowadzi warsztaty sztuki żydowskiej oraz tworzy prace inspirowane tradycyjną wycinanką żydowską. Szczególnie fascynuje ją symbolika światła, czasów mesjańskich, Raju, Drzewa Życia, obecne w sztuce żydowskiej zwierzęta realne i fantastyczne. Niektóre jej prace są wierne tradycyjnej formie, w innych łączy wycinankę z kolażem, frotażem i fotografią.

Etel Szyc – aktorka, nauczycielka kultury żydowskiej, pracuje w szkole żydowskiej Lauder – Morasha w Warszawie

Lilka Elbaum urodziła się w Polsce. W 1968 roku wyemigrowała do Kanady. Pełniła różne stanowiska kierownicze w sektorze prywatnym i publicznym, była m.in. wiceministrem Rozwoju Gospodarczego i Handlu. W 1996 roku przeniosła się do Bostonu, gdzie wykonywała szereg funkcji, w tym dyrektora wykonawczego Północnoamerykańskiej Rady Muzeum Historii Żydów Polskich. Lilka jest członkinią zarządu Amerykańskiego Stowarzyszenia Polskich Studiów Żydowskich i Przedstawicielką Fundacji Shalom w USA.

Matti Pawlak - jest pierwszym polskim rabinem, który po 1989 roku ukończył wyższą uczelnię rabinacką w USA. Należy do rady rabinackiej przy Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich. Dyrektor Zespołu Szkół Lauder-Morasha w Warszawie.

Katarzyna Chudyńska-Szuchnik - dziennikarka, blogerka (http://warsoff.blox.pl/), przewodniczka miejska, specjalizująca się w oprowadzaniu po warszawskiej Pradze oraz alternatywnym zwiedzaniu Warszawy. Opracowuje autorskie trasy spacerów, m.in. opisała dwa szlaki (Praga Północ, Praga Południe) do przewodnika Sylwii Chutnik "Warszawa kobiet" (Biblioteka Polityki, 2011). Współpracuje z Fundacją Hereditas, Stowarzyszeniem "Barwy Kultury" oraz praskimi artystami.

Zvi Rav-Ner – urodził się w powojennej Polsce. W 1957 r. wyemigrował do Izraela. Studiował na Uniwersytecie w Tel Avivie. Od 1977 r. jest związany z izraelskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych. Od kwietnia 2009 r. jest Ambasadorem Izraela w Polsce.